Η απόφαση πραγματεύεται τη δυνατότητα έκπτωσης τόκων που κατέβαλε ημεδαπή εταιρία σε αλλοδαπές επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε κράτος με προνομιακό φορολογικό καθεστώς, τις οποίες η φορολογική διοίκηση δεν αναγνώρισε, θεωρώντας ότι υπέκρυπταν μεταφορά εισοδήματος στο εξωτερικό. Ωστόσο, το δικαστήριο έκρινε ότι, όταν ο φορολογούμενος επικαλείται και προσκομίζει αποδεικτικά στοιχεία προς τεκμηρίωση του πραγματικού και συνήθους χαρακτήρα των συναλλαγών, η διοίκηση υποχρεούται να προβαίνει σε ειδική και αιτιολογημένη αξιολόγηση της επάρκειας και του αποδεικτικού τους βάρους. Όταν η διοίκηση δεν ανταποκρίνεται στο αποδεικτικό βάρος που της αναλογεί, την εκτίμηση δηλαδή των στοιχείων που προβάλλει ο διοικούμενος, δεν δύναται αυτά να αμφισβητηθούν αργότερα δικαστικά. Κατά συνέπεια, η απόρριψη της δαπάνης κρίθηκε νομικώς αβάσιμη και η αίτηση της φορολογικής αρχής απορρίφθηκε, άποψη που υιοθετήθηκε τόσο από το Εφετείο όσο και από το ΣτΕ (ΣτΕ 1082/2025).